Liefde en Smerigheid

764

2009-12-11T09:37:00.000-08:00

‘Doe me pijn, met je eigen handen,’ fluisterde ze. Hij had nog maar net zijn sokken uit. Hij knikte. ‘Met je eigen handen,’ ze vertelde het er altijd bij. Alsof ze dacht dat hij dat al niet meer dan genoeg vond.

Het was al een tijd geleden dat hij die woorden had gehoord. Hij had gedacht dat ze er van af was. Tenslotte was het toch steeds hetzelfde. Hij die haar moest neuken – dat was het enige juiste woord – alsof ze enkel kut wilde zijn en de rest van haar lichaam daar ongevraagd omheen zat en gestraft moest worden.
Zij zou zich zo meteen op haar buik draaien. Hij moest dan haar bekken grijpen en omhoog houden, haar hoofd in het kussen duwen.
De eerste keer had hij haar zich laten oprichten. Dat mocht niet. Hij wist nu dat hij met de knoken van zijn pols op haar nekwervel moest duwen, hard en aanhoudend duwen. Zijn knie in haar bovenbeen planten moest ook. Net als haar polsen en armen omwringen, haar bij de haren nog meer in het kussen sleuren en trekken aan haar vel waar nauwelijks rek in zat. Ondertussen moest hij zich in haar blijven duwen. Tot zijn lul verdoofd leek. Hij vond er niet veel aan. Ze verwachte Grootse Daden van iemand die liever helikopteren met zijn piemel had gedemonstreerd. Hij deed haar enkel pijn met zijn eigen handen omdat hij wist dat zij dat wilde. Een keer had hij zelf het initiatief genomen, omdat hij toen boos was op iedereen en ook dronken. Vooral dronken. Toen vond zij er maar niets aan.

(Vannacht zou hij niet met zijn hoofd op haar buik in slaap vallen. Haar handen zouden niet in zijn haar zitten. Dat gebeurde enkel wanneer ze gewoon – zo noemde zij dat – hadden gevreeën.

Met zijn hoofd op haar buik luisterde hij naar haar gerommel binnenin. Luisteren hoe haar maag haar voedsel omzette in kak – kroink, blub, blob: het geluid van het monster – was een ritueel om in slaap te vallen geworden.

Nadat ze hem eens vroeg wat hij daar allemaal hoorde had hij ‘De Waarheid,’ geantwoord. Ze had hem toen een klap verkocht, harder dan speels bedoeld.)

Hij stopte met tegen haar hals te duwen en draaide even met zijn pijnlijke pols. Toen hij haar schouders weer in de matras perste draaide ze haar hoofd. Voor hij haar hoofd terug kon duwen zei ze ‘sla me.’ Hij deed alsof hij het niet had gehoord, zette zijn knie in haar been en drukte door, maar weer zei ze ‘sla me.’ Hij stopte en trok zich terug. Ze nam zijn hand. ‘Ik wil dat je me slaat.’ Hij schudde zijn hoofd en stond op. Hij trok zijn onderbroek aan en de enige sok die hij kon vinden. ‘Ik wil je niet slaan,’ zei hij en stapte naar het keukentje. ‘Ik vind slaan een beetje debiel. Ik haat slaan. Ik voel me al schuldig als ik op tafel sla.’ ‘Hoe correct...,’ zei ze en stak haar middelvinger naar hem op. Hij deed alsof hij het niet zag en begon koffie te maken. Zo, in zijn onderbroek en met een sok aan. ‘Het is veel te laat om koffie beginnen te drinken,’ zei ze. ‘Daar krijg jij nachtmerries van. Ga je weer de hele nacht schreeuwen en schoppen. Of nog erger, ga je weer helikopteren.’ ‘Misschien heb ik wel zin in een kloeke nachtmerrie!’ riep hij en schepte gretig koffie in de filter. ‘Ik drink alles op en ga de hele nacht dromen dat ik val en blijf vallen. Of neen. Ik ga dromen dat iedereen aan mij vraagt om hen te slaan! Ja, ik ga de hele nacht schreeuwen en schoppen! En je zal me niet kunnen kalmeren! Maar eerst zal ik helikopteren! Dat vind ik nu eens leuk!’
Hij ging aan tafel zitten en wachtte op de koffie die doorliep. De koffiemachine pruttelde zoals haar maag kon pruttelen. Het bleef lang stil tot er in bed gezucht werd. ‘Alle mannen zouden in de rij gaan staan om me te mogen slaan.’ ‘Ik ben niet alle mannen,’ zei hij en keek haar aan. ‘Ik ben jouw man.’ ‘Ja hoor, tuurlijk...’ Ze rolde even met haar ogen en trok de lakens over haar hoofd. Hij bleef zitten, keek naar de koffie die doorliep en zweeg. Hij dacht na. Ook toen de koffie al lang doorgelopen was.
‘Als je wil kan ik je bijten,’ zei hij. Ze stak haar voet vanonder het laken. Ze klonk al slaperig. ‘Als je maar niet gaat helikopteren. Ik dacht dat je er van af was.’

Pees

2009-11-25T12:48:00.000-08:00

Ik lig me in het bed
ontzettend te vervelen.
Ik wou dat ik twee borsten was,
dan kon ik met me spelen.

(Merci G.B.)

414

2009-09-17T15:34:00.000-07:00

Hij had een meisje gekend die over zowat alles waar ze een complex kon over hebben er ook een over had. Toen hij haar pas kende had hij eens gezegd dat haar tenen inderdaad nogal aan de kromme en platte kant waren. Zijn grappig bedoelde instemming zette de poorten van haar ontevredenheid wagenwijd open. Haar borsten, billen, heupen, handen, tanden... ; niets was zoals ze wilde dat het was. Ze kon zichzelf de staart van een straathond aanpraten. Ontelbare keren zei hij haar dat mooie mensen zoals zij geen complexen moesten hebben, dat ze zich niet zo mochten aanstellen en het hebben van ziekelijke lichamelijke ideeën aan lelijkaards moesten laten. ‘Of is jouw liefde egoïstisch?’ vroeg hij er telkens bij. ‘En gun jij mij helemaal niets?’
Overal waar ze een complex over had mocht hij echter aanzitten, en haar puistjes en mee-eters mocht hij uitknijpen zo veel en zo vaak hij maar wilde, maar haar grootste bron van afkeer - haar navel - bleef verboden terrein. Die zat zo diep dat ze het vuil er met een wattenstaafje uit moest peuteren. Hij smeekte haar meermaals om, al was het maar één keer, haar navel schoon te mogen maken. Ze was echter niet klein te krijgen. Ze maakte haar navel schoon in de badkamer en met de deur op slot. ‘Ga weg!’ schreeuwde ze wanneer hij op de badkamerdeur stond te kloppen. ‘Het stinkt als een rioolputje waar mannen in hebben geplast!’ Hij kon wel zeggen dat ze niet zo moest overdrijven en dat - als ze toch de waarheid sprak - hij best met haar stinkende navel kon leven, maar het hielp niet. Zelfs ’s nachts, wanneer hij stiekem met zijn pink probeerde, was haar hand altijd in de buurt.
Nadat ze weer maar eens voldaan en doelloos in bed lagen en zij alweer doorging over hoe haar borsten te klein waren en haar heupen te smal en haar billen te dun en dat ze net een jongentje leek en dat hij dan toch wel een stiekeme homo moest zijn, had hij er meer dan genoeg van en gooide de lakens in een ruk de hoek van de kamer in. Hij klemde zijn penis tussen zijn benen en riep, ‘Kijk! Kijk hoe een lelijke vrouw ik ben!’ Ze bekeek hem, pulkte een pluisje uit zijn navel en duwde het de hare in. ‘Ja,’ zei ze. ‘Je bent een afgrijselijke vrouw. Je hebt geluk dat zo een mooie jongen als ik met je naar bed wil.’

897 (Tapdansende muizen)

2009-09-03T10:12:00.000-07:00

Een hele tijd geleden werkte ik voor een reclamebureau. Wat ik daar deed is voor dit verhaal niet van belang. Wel kan ik zeggen dat mijn eerste taak erin bestond om professionele dansers op te bellen voor een spotje over pijnstillers. Ik vertelde hen dat we iemand zochten om zijn of haar arm naar het hoofd te brengen en bedrukt te kijken. ‘Wat je automatisch doet als je hoofdpijn hebt,’ loog ik er telkens bij. Ik vroeg mezelf maar niet af waarom ik enkel professionele dansers hoorde op te bellen. Misschien zijn dansers een veilige keuze wanneer er iets bewogen moet worden. Gewone figuranten zijn natuurlijk enkel bedreven in onopvallend neerzitten of voorbij wandelen en worden verondersteld om vooral niet bedrukt te kijken en er waren misschien wel dansers die dachten: ‘met die Vandekeybus en De Keersmaeker heb ik het gehad. Vanaf nu wil ik doen alsof ik hoofdpijn heb!’
Ik zou ook liegen als ik beweer dat ik altijd al in de reclame had willen werken. Eigenlijk ben ik een oppervlakkige provinciale aardeploeteraar die zich graag in kringen beweegt die niet de zijne zijn. Ik solliciteerde er enkel omdat ik dacht dat de reclamewereld bevolkt werd door nimfen die op de covers van mannenbladen thuishoren. In werkelijkheid bleken de reclamevrouwen vooral uit te blinken in het dragen van ontzettende brillen. Er leek wel een stilzwijgende groteske competitie te worden gehouden, waarin de nieuwste monsturen met misplaatste verfijnde bewoordingen werden verwelkomd. Maar goed, de economie swingde de pan uit en er werd wanhopig naar m/v gezocht, dus ik werd aangenomen.

Op mijn eerste werkdag was ik het al snel beu. Ik trachtte mensen die van beweging een kunst hadden gemaakt niet te hard te beschamen met de vraag of ze ook eens niet gewoon de arm naar het hoofd wilden brengen, maar werd afgeleid door collega’s die het drúkdrúk hadden maar toch nog de tijd vonden om woorden als downwritten, confirmen en concepteren uit te vinden.
Na een uur kwam er echter hoop op hoge hakken binnen gewaaid en met een brilletje zo elegant dat zelf weer een bril opzetten in plaats van voortdurend voor me uit te zitten priemen bijna een goed idee leek. Het getik van haar hakken was al even verrukkelijk. Alsof er lieve witte muisjes onder haar voeten aan het tapdansen waren. Tussen wat turbotaal door wist ik haar naam op te vangen. Toen ze haar phone opnam zei ze, ‘Hallo, met Liesje.’ Het was dus Liesje die mijn dagen in wat een donkere hel leek te gaan worden zou verlichten.
In de tijd die volgde kreeg ik nog meer oninteressante opdrachten die ik telkens met verhulde tegenzin aannam. Ik maakte niet veel vrienden onder de commercialisers, eigenlijk geen enkele. Maar ik had Liesje. Zonder het te weten maakte zij publicity voor mijn wildste fantasy’s.

Toen Liesje weer eens drúkdrúk door het strak ingerichte verdiep liep en ze de muisjes onder haar voeten flink van jetje gaf, vond een van de reclameboys het nodig hier een opmerking over te maken. Híj vond dat getik maar annoying. Híj vond dat getik slecht voor zijn concentration level. Liesje bloosde geschrokken en schuifelde de rest van de dag op de tippen van haar schoentjes verder. Mijn medelijden had enkel vergroot kunnen worden als er op kantoor een ongladde vloer had gelegen. Verder deed ik wat ik al dagen deed; mijn interesse verliezen en verlangen naar Liesje en haar dansende lieve witte muisjes.
De volgende dag was een ramp. Liesje was er, maar haar high heels had ze thuis gelaten. Zij was nu één van de vrouwen die in mijn wildste fantasieën niet voorkomen. En dat was nefast voor mijn productivity. Mijn belangstelling voor Liesje had ik altijd al voor professionele interesse kunnen laten doorgaan, maar vanaf nu moest ik me full on trachten te concentreren op mijn holle taken.

Na enkele dagen kreeg ik natuurlijk opmerkingen over commitment en teamwork. Ik excuseerde me verre van oprecht en hoopte vooral dat Liesje haar hoge hakken snel weer uit de kast zou halen. Maar in de dagen en weken die volgde was het duidelijk dat Liesje haar commitment tegenover hoge hakken verdwenen was. Ze slofte nu door het gebouw op schoentjes die een weinig indrukwekkend gekraak lieten horen. Ik werd er helemaal down van.

Toen mijn productivity en commitment hun dieptepunt hadden bereikt hoorde ik Liesje boos worden op een van haar partners. ‘De klááájèènt (ja hoor, zo zei het) wordt ongeduldig, maar er is hier niemand die weet wat hij wil!’ kirde ze wanhopig. Toen deed ik iets waar ik normaal gezien de guts niet voor heb, maar ik had niets te verliezen en nog minder te winnen, dus stond ik op. ‘Ik weet wat ik wil Liesje. Ik wil dat jij je hoge hakjes aantrekt, enkele rondjes rond mijn bureau trippelt, er dan onderduikt en mij een blowjob geeft. Het hoeft niet lang te duren. We zijn meteen klaar!’ riep ik plechtstatig.
Het zal niemand verbazen dat ik snel op straat stond en dat Liesje niet op mijn aanbod inging. En als ik eerlijk ben moet ik bekennen dat ik spijt heb van mijn impulsieve stoerheid. Gedane zaken nemen echter geen keer. Zeker niet wanneer ze op hakjes staan.

Waar ik nu werk en wat ik daar doe is voor dit verhaal van geen belang. Wat ik wel kan zeggen is dat ik me koest houd.

+27

2009-08-10T14:34:00.000-07:00

Het eerste beeld: hij naast zijn vader aan het aanrecht. Ze staan onder gelig licht. Zijn moeder is in de kraamkliniek. Het nieuwe huis is net klaar. Hij is bijna drie jaar oud.
Hij kreeg een zus.

De eerste keer van vijfde naar zesde versnelling schakelen is Alberts favoriete moment. De stuurcabine schudt en een hydraulische zucht echoot tegen de huisgevels aan. Dan begint de romantiek. Vanaf dan voelt Albert zich op weg. Het liefst rijdt hij ’s nachts. Wanneer er geen gefrustreerde automobilisten of krankzinnige fietsers op de baan zijn. ’s Nachts gaat alles sneller zonder dat hij zich moet haasten.

Op een paasmaandag sterft zijn goudvis. Zijn moeder geeft hem een doosje waar suikerbonen hadden ingezeten. Hij begraaft de goudvis in het bosje en bidt. Hierna rijdt hij zijn favoriete speelgoedtruck op het grote tapijt in de woonkamer de wereld rond.
De goudvis heette Prins. De vrachtwagen was een Scania.

Alberts vrouw is blij dat hij 's nachts rijdt. Zij is hoogzwanger en staat voortdurend op om te plassen, te eten, het zweet van zich af wassen... Het maakt niet uit. Zolang ze maar kan opstaan. Albert vindt dat opstaan van zijn vrouw niet vervelend. Voor zijn part staat zij heel de nacht naast hem op bed trompet te spelen en op en neer te springen, maar zijn vrouw is er van overtuigd dat dit hem wel moet vervelen, ook al zegt hij van niet.

Maandenlang is hij verliefd op het meisje uit de klas tegenover die van hem. Daar blijft het bij. Tot zij op een dinsdagnamiddag met hem wil. Hij begint te geloven dat hard hopen voldoende is om iets gedaan te krijgen. Woensdagnamiddag maakt ze het uit. Voor het eerst kan zoiets hem schelen.
Het meisje had een Franse naam. Zijn vriend lachte met haar harige armen. Zijn vriend zou enkele maanden later het vierde middelbaar voor de tweede maal moeten overdoen.

De eerste kilometers na het vertrek vindt Albert de moeilijkste. De wegen zijn smal en kronkelend en bezaaid met spul om tegenaan te rijden. Ook vandaag moet Albert middenin een bocht stoppen en zijn zijspiegel inklappen. De eerste kilometers rijdt hij niet, hij slalomt. Pas wanneer de wegen recht worden en hij een rijvak speciaal voor hem voorbehouden heeft, kunnen de radio en zijn gedachten aan. Vandaag wil hij nadenken over de naam die hij zijn kind zal geven. Het moet een Franse naam zijn. Dat heeft hij gisteren besloten op weg naar Aken.

De internetverbinding is drie dagen oud wanneer hij voor het eerst naar een pornowebsite surft. Hij ziet een vrouw gretig spaghetti naar binnen proppen. De pasta gaat niet in haar mond.
Noch zijn mening over vrouwen of spaghetti veranderde hierdoor.

Het manoeuvreren over smalle wegen geeft Albert de kans om bij mensen binnen te gluren. Vanuit zijn cabine tracht hij een glimp op te vangen van hun geheim. Het hoeft niet groots te zijn; een chique heer met de vinger in de neus of de vrouw van de bakker - zogezegd op dieet - die van een zak chips snoept is voldoende. Het korte zicht op hun geheimen stelt hem gerust. Mensen zonder geheimen zijn onbetrouwbaar.
Door de ramen is er vannacht niets te zien. Enkel een jongeman die tegelijkertijd fietst en luchtgitaar speelt rijdt hem voorbij. Hij bemerkt Albert niet eens. Sinds kort duiken ze overal op. Fietsers en voetgangers met een koptelefoon die zich op weg naar school of werk een rockster wanen. Het is zelfs geen geheim meer.

Een les wordt geschrapt. Hij besluit zijn jarige vader op te zoeken die in dezelfde stad aan het werk is. Wanneer hij aankomt, is zijn vader naar huis. Het regent. De werf staat onder water.
Hij dronk het bier zelf op en gaf het enkele uren later over.

Op een bushalte stopt Albert en belt zijn vrouw op. Hij vraagt haar of ze tussen het opstaan door de vissen in de vijver eten wil geven. Terwijl zijn vrouw hem verzekert dat hij zich niet moet excuseren omdat hij de vissen vergat eten te geven, ziet hij hoe de fietsende gitarist een drummer wordt.

Grootvader vertelt hem zijn levensverhaal. In het kort: veel draait om seks, nog meer om geld, maar alles om schuld.
Het levensverhaal bleek een eenzijdige versie. Net als andere verhalen.

Albert draait de vrachtwagen weer de weg op en schakelt behoedzaam. Wanneer hij 20 ton achter zich aan sleurt kijkt hij niet naar toerentellers of lampjes. Dan draait Albert het raampje open en luistert hoe de motor ronkt en puft. Oude machines vereisen concentratie. Zweedse makelij of niet.

Op een warme zondagnamiddag solliciteert hij. De vrouw tegenover hem rookt als een ketter. Het is een baantje waar hij lang naar heeft uitgekeken. Twee maanden later wil hij zijn contract niet verlengen. Honderden enveloppen heeft hij moeten dichtlikken. Hij wil weg en liefst snel.
Zijn enige collega vond dat hij te verlegen was. Hij zei niet dat dit hem van 10 tot 6 weinig kon schelen.

Nog enkele bochten en dan kunnen de zweetparels op Alberts voorhoofd opdrogen. De open rechte weg lonkt. Albert nadert de fietser. Voor hem lijkt het einde van het nummer te naderen.

Nog slaperig heft hij de toiletbril omhoog. In het water drijft een drol. Er is geen toiletpapier te zien.
Zijn mening over zijn huisgenote veranderde hierdoor drastisch. Sommige zaken vergeet je niet.

Albert schakelt op. Van vijfde naar zesde, weer op weg. Hij ziet hoe de fietser de arm strekt en het hoofd achteruit gooit, het publiek wordt bedankt en schreeuwt. Albert vindt het een lullig zicht, maar kan niet laten om even te applaudisseren. Dan duikt de fietser het publiek in. Albert stampt op het rempedaal, maar de rockster wordt al op handen gedragen eer hij Albert ziet.

Het laatste beeld: hij kijkt in de ogen van een prinses. Haar naam betekent iets in het Frans. Dan ziet hij de chauffeur een ruk aan het stuur geven en de vrachtwagen kantelen. De stuurcabine slaat te pletter tegen een boom. De muziek in zijn oren stopt. Heel even is alles stil. Tot de claxon van de vrachtwagen begint te loeien. In de huizen gaan de lichten aan.

Liefde Huwelijk Geluk (De gids naar het geluk)

2009-08-06T05:51:00.000-07:00

Drie woorden slechts, maar die als geen andere de meeste mensen aanlokken en betoveren.
Over deze dingen werd reeds zoveel geschreven! Dat is normaal... De mensheid zal er nooit genoeg van hebben - en gelukkig, wat anders liep ze haar eigen ondergang te gemoet.
Hoeveel romanschrijvers, kunstenaars en kineasten hebben dit onderwerp al niet behandeld! Doch met welk doel? Meestal is hun voornaamste opzet: geld verdienen. Zij weten immers dat deze onderwerpen de mensen boeien. Hoeveel boeken, toneelstukken, liederen, kunstwerken, films bestaan er niet waarin deze heerlijke en edele woorden worden misbruikt. Er kunnen bijgevolg geen werken te veel zijn, waarin over deze zaken de WAARHEID gezegd wordt.
Deze bladzijden geven u de kruim van onze wetenschap en onze ondervinding. Ze zijn oprecht en "uiter harten" geschreven. Wij hebben niet gezocht naar geleerde woorden of romantische bespiegelingen... Wij hebben alleen getracht goed en juist te zeggen wat gezegd moet worden.
Ons dagelijks leven en ons beroep hebben ons in contact gebracht met allerhande mensen. Daarom weten wij hoe nuttig een boekje als dit kan zijn, hoeveel leugens het kan weerleggen, hoeveel lijden het kan voorkomen en hoeveel geluk het kan bijbrengen.
Dit boek kan waarlijk tranen doen drogen en een blijde lach op vele lippen toveren. Dit kan het door enkele gewichtige principes voor te houden. Wat het echter niet kan, dat is: in uw plaats die principes toepassen. Dat moet GIJZELF doen.
Het hangt vooral van UW EIGEN WIL af of uw liefde schoon zal zijn, uw huwelijk gelukkig en uw geluk duurzaam en echt.
De wil moet echter geleid worden, men moet hem de WEG WIJZEN.
Moge dit boekje dan een WEGWIJZER EN GIDS ZIJN OP DE WEG NAAR UW GELUK.

Dokter PICARD

Deze blanke jongen komt zo zacht

2009-08-03T12:06:00.000-07:00

Jongens en Meisjes,
vrienden en vriendinnen
Kijk’m daar
Kijk’m beven
Jullie weten wie het is
Hij komt naar je stad toe
Jullie weten over wie ik het heb
De enige, de echte, Nerdy Boy
E=MC², Biel D.
Daar staat hij dan!

Het is Bieltje D
Ik ben een slaaf
Tik je vrienden aan
als je mij ziet staan op straat
Wijs me na
Staar me na
Potverdorrie ik kom zo zacht dat je ‘huh?’ zegt
Meisjes overal boekjes in de hand
Bieltje is weer in je stad,
kijk maar snel weg dan
Hij wil walsen met je
Hij wil praten met je
Bieltje is op zoek naar het meest nette plekje

Meisje kijk me aan en laat je argwaan komen
Oog in oog met de imbeciliteit sta je
Hier had je toch niet op zitten hopen
Je gaat met een ander mee
want deze blanke komt zo zacht
Deze blanke komt zo zacht
Deze blanke komt zo zacht

Laat je vrienden thuis
als je meegaat
Maak je borst maar nat
Het wordt een saaie nacht
Je kamt je haar
Ik kam je haar
Potverdorie ik kom zo zacht dat je ‘huh?’ zegt
Meisje laat het los
Poppie wees maar bang
Bieltje is weer in je stad
Hij komt zeker langs
Hij komt langs je flatje
Leest de Fancy met je
Bieltje is op bezoek in het meest nette plekje

Hip Hoi cooleryayo,
bitches holler at a player,
kom met Bieltje slets ik player
De nette slet gaat naar beneden
Ik kom zijn vrouw veroveren
Ik had ´r gauw voorover
Ze keek me donkere krullen,
ze keek me donkere ogen
Dus pak me kettingslot
en zet die bitch vast
Ik mag het eigenlijk niet zeggen,
maar die blanke komt zo zacht
Dus pak me kettingslot
en zet die bitch vast
Mag het eigenlijk niet zeggen,
maar die blanke komt zo zacht

867

2009-07-31T15:11:00.000-07:00

‘Ik zwem naar de overkant,’ zei ik. Met vier lagen we op een grote handdoek, verstrengeld in elkaars verveling. Van de trektocht hadden we ons meer voorgesteld. Het bleek niet de spannende roadmovie waar we stiekem op hadden gehoopt. Dat was de schuld van de meisjes. Zij weerhielden Pitte en mij ervan te doen wat we gepland hadden: vuur maken, vissen, eindelijk bloedbroeders worden en opscheppen, opscheppen, opscheppen. ‘Kan me niet schelen dat ze willen meegaan,’ zei Pitte twee dagen voor we vertrokken. ‘Het wordt saai met hen erbij. Alles is saai met meisjes.’ ‘Vertel jij het ze maar,’ zei ik. ‘Oh nee’, protesteerde Pitte. ‘Mij hebben ze niets gevraagd.’
Zo gebeurde het dus dat Coco en Missi mij samen met Pitte de ochtend van het vertrek stonden op te wachten. Tot overmaat van ramp vond mijn moeder het nodig in pyjama naar buiten te komen om mij een afscheidszoen te geven. Ik bleef een jongen. Pitte leek tenminste al een man. Toen we wegfietsten deed ik maar alsof ik niet zag hoe mijn moeder ons molenwiekend uitzwaaide. Ik probeerde men vel nog te redden door na amper vijf kilometer met gespeeld gemak Coco’s lekke band te repareren. Tevergeefs, Pitte zat met een fles water de door hem zo gevreesde meiden achterna. De oergeluiden die hij hierbij uitstootte waren niets vergeleken bij Coco’s en Missi’s gekrijs.

Drie dagen later belandden we aan het meer. Het was er verlaten. Niemand had enig idee hoe we er precies waren beland. Alles was toeval. ‘Ik zwem tot aan de overkant,’ zei ik weer. Ik hief mijn hoofd op van Coco’s enkels. Ik was het makkelijke stokje in onze lijvenmikado, het minst spannende. Coco en Missi bedolven Pitte. Hem moesten ze hebben. Hij kon hen doen giechelen, schrikken en met ze mee fezelen. ‘Waarom trekken we anders zwembroeken en bikini’s aan? Om te skiën?’ probeerde ik nog, maar niemand lachte. Enkel Missi opende een oog. ‘Om te bruinen?,’ mompelde ze voor ze haar oog weer sloot en haar neus in Pittes oksel draaide.

Ik stapte voorzichtig het meer in. Mijn buik trok samen door het koude water. Ik waadde verder en hapte naar lucht. Met opgetrokken schouders bleef ik staan. Ik telde snel tot drie en liet me zakken. Onder water maakte ik enkele salto’s waarna ik me op de bodem afzette en als een walvis op het water neer plonsde. Ik was de enige walvis die kon janken als een kat. Op de oever richtte drie koppen zich verschrikt op. Ik spatte met water en schreeuwde, ‘Spring erin, het valt best mee!’ Natuurlijk zagen ze me klappertanden en gingen ze weer over elkaar heen liggen. Ik kon hun gedachten lezen. ‘Idioot,’ zeiden die.
Ik begon te zwemmen. Voortdurend dook ik naar de bodem. Ik wilde weten of ik kon overzwemmen zonder de bodem kwijt te spelen. Na vijftig meter keek ik achterom. Coco dipte haar tenen in het water. Pitte zat over Missi heen gebogen en kietelde haar. Missi schreeuwde wel, maar het leek er niet op dat ze Pitte van zich af ging slaan. Coco’s gezicht vertrok toen ze het water instapte. Ik wachtte haar niet op. Aan de overkant zou ze toch niet geraken.
In het midden van de vijver kon ik de bodem niet meer aantikken. Ik dook nog enkele keren, telkens dieper, maar ik raakte nooit de grond eer ik naar adem begon te snakken. Ondertussen worstelde Coco zich door het water. Ze zwom als een manke hond. ‘Mus, wacht!,’ riep ze. Ik maakte snel zin om te watertrappelen en wachtte.
Toen Coco me eindelijk had bereikt klampte ze zich aan mij vast. ‘Kan je niet watertrappelen?,’ vroeg ik. Ze lachte schaapachtig en ademde zwaar terwijl haar benen wild in het water rond schopte. Slierten haar kleefden op haar gezicht en hingen in haar mond. Even probeerde ze langs haar neus te ademen, maar snot was het enige dat eruit kwam. Het slijm bengelde uit haar neus en liep in haar mond. Op haar kin had ze een kwak speeksel gekucht. Ze liet alles zitten. Zo bleven wij een tijdje hangen. In water waarvan we de grond niet konden raken. Misschien wilde ze dat ik de smurrie van haar gezicht veegde. Ik dacht er enkel aan haar op adem te laten komen.
Toen Coco haar adem weer vond keek ze me aan. ‘Mus? Volgens Pitte heb je nog nooit een natte droom gehad,’ zei ze. Ik zei niets. Ik trapte enkel nog wat meer water onder me uit. Toen stak ze haar hand onder de pijp van mijn zwembroek door en greep naar mijn kruis. Ze hield mijn piemel enkele seconden vast tot het een penis werd en zwom weg. Mijn benen stokten. Heel even leek ik te verzuipen. Daarna zwom ik verder en legde me neer aan de overkant. Ik viel in slaap zonder moe te zijn.
Het was Pitte die mij wakker schreeuwde. Hij trommelde op zijn borst en brulde als Tarzan. Missi en Coco moesten er erg om giechelen. Plots stoof Tarzan achter Jane en Jane aan en gaf zijn beste imitatie van een bronstig hert. Ik liet me op handen en knieën vallen en duikelde het water in, huilend als een wolf.

Brandweerman a.k.a. Tutatutatuta (Joe Roxy Style)

2009-07-24T12:29:00.000-07:00

O was ik maar een brandweerman,
met tatoeage en een slang.
Een kerel uit één stuk,
van niets of niemand bang.

O was ik maar een brandweerman,
met rode wagen op de baan.
Sirene en zwaailicht
zodat jij mij zag staan.

O was ik maar een brandweerman,
dan was ik al aan het blussen
-jouw brandende lippen-
met mijn koele kussen.

O was ik maar een brandweerman.
ik zou je alles geven:
al mijn betaald verlof,
wagen, slang, mijn leven.

Maar O, ik ben geen brandweerman.
En aan je lippen staat geen vuur.
Het wachten op een vonk
wordt killer uur na uur.

Dus word ik maar een pyromaan!
Ik steek je lijf in brand!
Maar dan komt de brandweer
en spuit mij aan de kant.

Dien Avond en die Doode (Guido Gezellig)

2009-07-21T07:55:00.000-07:00

'k Heb menig uur bij u

gesleten en genoten,

en nooit heeft een uur met u

me een enklen stond verdroten.

‘k Heb menig kom aan u

bijgezet en geschonken,

en, lijk een gier, van u, van u,

het koude sap gedronken;

maar nooit een uur zoo droef met u,

zoo lang zij dure koste,

maar nooit het uur zo lief met u,

wanneer gij ontbinden moste,

als het uur wanneer ik dicht bij u,

dien avond, neergezeten,

u zuchten hoorde en sprak tot u

wat onze zielen weten.

Noch nooit een druppel zoo schoon, van u

gevoeld, gedronken, gebeten,

als die dien avond kwam uit u,

en mocht de mijne wezen!

Ofschoon, zoo wel voor mij als u,

-wie zal dit kwaad genezen?-

een uur bij mij, een uur bij u

een eeuwigheid zal wezen;

ofschoon voor mij, ofschoon voor u,

zoo kil en opgesteven,

die doode, al was’t een dood van u,

niet lang een dood mocht wezen,

toch lang bewaart, dit zeg ik u,

’t en ware ik ’t heb verkoze,

mijn hert drie dierbre beelden: ik,

dien avond – en – die doode!